Nico Habermehl indachtig: expositie over Marokkaanse gastarbeiders

23 september 2015


Bijna een jaar na het over­li­j­den van de Goudse stad­shis­tori­cus Nico Haber­mehl wordt een droom van hem alsnog werke­lijkheid. Met een bij­zon­dere ten­toon­stelling in Museum Gouda wordt stilges­taan bij het feit dat het dit jaar pre­cies vijftig jaar gele­den is, viagra buy dat de eerste Marokkaanse gas­tar­bei­ders naar deze stad wer­den gehaald. Nico was van mening dat hun ver­halen opgetek­end moesten wor­den en voor het nages­lacht bewaard. Hij stelde vast dat er weinig van en over deze ‘gastarbeiders’ op schrift gesteld was en dat er evenim veel materiele herin­ner­in­gen aan deze peri­ode bewaard waren. In het laat­ste decen­nium van zijn leven zette hij zich daarom om deze bewogen migratiegeschiede­nis in beeld en geschrift vast te leggen. Hij deed dat als voorzit­ter van His­torische Verenig­ing die Goude en als sec­re­taris van de sticht­ing Boug­haz. Hij schreef er ver­schil­lende artike­len over in de Tidinge, and het club­blad van die Goude, in boeken, maar ook in diverse aflev­erin­gen voor Gouwes­tad TV.

Nico had al con­crete afspraken gemaakt met Ger­ard de Kleijn, directeur van het Goudse stadsmu­seum, om in 2015 met een exposi­tie aan­dacht aan de Marokkaanse mede­burg­ers te schenken, toen het nood­lot toes­loeg. Een onge­neeslijke ziekte maakt op 17 okto­ber 2014 een einde aan zijn leven. Op zijn begrafe­nis sprak een aan­tal vrien­den met elkaar af het onvoltooide Marokka­nen­pro­ject toch tot een goed einde te bren­gen, in de geest van Nico. Er werd gezocht naar ent­hou­si­astelin­gen die bereid waren de schoud­ers eron­der te zetten en in relatief korte tijd de ten­toon­stelling te realis­eren. Met een enorme inzet van een aan­tal mensen werd, onder de inspir­erende lei­d­ing van migranten­zoon Chahid el Hadd­outi, een fascinerend pro­ces op gang gezet, dat nu zijn voltooi­ing nadert. De zalen zijn ingericht, spon­soren kwa­men (soms wel wat laat) over de brug, de media hebben het groot opgepakt en er is zelfs een omvan­grijk pro­gramma met neve­n­ac­tiviteiten opge­tu­igd. Nico zou het geweldig gevon­den hebben. Jam­mer dat hij het niet meer kan meemaken.

Gelukkig is zijn stem en zijn zijn ver­halen nog volop te horen. Op een oude Philips zwartwit-tv uit de jaren zes­tig wor­den door­lopend de doc­u­men­taires getoond, die Nico heeft gemaakt over de geschiede­nis van de Marokka­nen in Gouda. Veel zwartwit-beelden uit de jaren zes­tig en zeventig zijn daarin te zien. De bezoeker kan hier in alle rust van geni­eten, zit­tend op een luxe Marokkaaanse sedari (lig­bank). Van daaruit zal hij ook moeite hebben zijn ogen af te houden van Lalla Golda, de Gouden Vrouw of Mevrouw Gouda, heldin van de migratie. De Marokkaanse vrouw wordt hier let­ter­lijk op een voet­stuk geplaatst, wat figu­urlijk ook gedaan wordt in een andere zaal. Daarin tonen maar liefst vier vrouwelijke kun­ste­naars van Gouds-Marokkaanse afkomst hun werk. Op de keramiek­zolder ont­moet Marokkaans berberk­eramiek het Gouds pla­teel, wat leidt tot een span­nende con­frontatie omdat het aardew­erk maar moeil­ijk uit elkaar is te houden.

 

De Krant van Gouda en andere Goudse media: